Vaderkunde.

Dinsdag 4 maart 2025

Gisteren hebben we kennisgemaakt met onze verloskundige van House of Birth. “Best een leuke,” zeiden we meteen. Volgens mij is het heel belangrijk voor mijn partner om met haar te viben, en dat gebeurde ook vrij snel.

De toon was in het begin vrij serieus: “Hoi, ik ben … Hebben jullie nog vragen voor mij misschien?” Paloma vuurde meteen: “Hoe zit het met werk en zwanger zijn? Verlof en ziekmelding?”
Kundig kregen we antwoord op elke vraag.

“Hoe zit het nou echt met wat je wel en niet mag eten? Je leest van alles op het internet…” Bam, daar is tegenwoordig een hele handige app voor: ZwangerHap. Geloof mij, papa’s & mama’s in spe, deze app rules! Twijfel je over een product? In ons geval zwarte peper? Typ het in bij ‘zoek product’ en bam… veilig! Inclusief uitleg over het gebruik en eventuele alternatieven. Heerlijk.

Nadat wij door onze vragen heen waren, was het de beurt aan onze verloskundige. Het begon vrij onschuldig: “Ben je gezond? Ben je weleens geopereerd? Zijn je ouders gezond? Is er diabetes in de familie of andere erfelijke ziektes waar we rekening mee moeten houden?”

“Volgens mij niet,” antwoordde P.

Ik moet hier eerlijk bekennen dat ik ook niet echt op de hoogte ben van de medische dossiers van mijn familie. Was ik maar vaker langs geweest… kut. Ik herinner me nog dat mijn moeder regelmatig vertelt dat er weer een tante is overleden. Is dit wel echt mijn tante? Kut, had ik maar wat beter opgelet.

“En bij u meneer?”

“Nee, ik kom ook niet zo snel ergens op…”

Terug naar P.

“Heeft u weleens een SOA gehad? Zo ja, welke?” Jeetje…

“Heeft u weleens harddrugs gebruikt? Hoe vaak? Welke harddrugs was dit?” Oi…

Ik snap natuurlijk heel goed dat dit gevraagd wordt, maar ik had er geen rekening mee gehouden. Op dit punt was de sfeer in de behandelkamer verrassend gezellig. Ik maakte grapjes om de sfeer wat luchtiger te houden (maar vooral omdat ik de moeilijke vragen niet kreeg).

Na afloop van het vragenuurtje was het tijd voor alweer de tweede echo. Vorige week was de spruit nog 1 centimeter lang. Vandaag bijna 2! Wat een feest! Hartslag goed, lengte goed, so far so good. We kregen weer foto’s mee en konden wieberen.

Buiten gaven P en ik elkaar een kus en een knuffel.

“Apart allemaal, hè?”
“Ja schat, vind ik ook.”

Veel tijd om erbij stil te staan hadden we niet, want de volgende echo staat alweer gepland voor over twee weken.

“Ben je nog misselijk, babe?”
“Nee, ik heb echt honger!”

Dat is zeer goed nieuws, want sinds 6 februari, de dag dat we erachter kwamen dat er een kindje aankomt, had ik nog geen gerecht voor P. gemaakt dat ze ook écht heeft opgegeten. Eten is echt een dingetje. De cravings variëren soms om het half uur.

Maar deze pasta? Succes!

Het was een heerlijke afsluiter van een mooie dag.

Op naar het volgende bezoek bij House of Birth.