Vaderkunde.

Vannacht om 01:30 kwam ik erachter dat mijn ego een stuk groter is dan ik had gehoopt. Ik loop naast mijn schoenen, door de mist van mijn eigen grootheidswaan.

Humble, oftewel nederig. Wanneer je partner (onverwachts) zwanger wordt, ga je toch anders denken. Ik wel in ieder geval.

Eerste gedachte: Had ik maar. Komt-ie:
• Gespaard
• Mijn rijbewijs gehaald + een auto
• Nog meer gespaard
• (Vul random onzekerheid in)

Oké, het valt mee. Gelukkig. De lijst was twee jaar geleden een stuk langer. Met op nummer één: Waren we maar meer op reis geweest.

Dat station zijn we gelukkig gepasseerd. In twaalf maanden hebben we goedgemaakt wat we in de eerste acht jaar nooit hebben gedaan: samen op reis geweest. En niet zomaar een tripje hier en daar, de laatste twaalf maanden waren eigenlijk best wel bijzonder.

Februari 2024. Nadat we een jaar niet meer samen hadden gewoond, besloten we in december 2023 dat we in februari ‘24 samen naar Edinburgh zouden gaan. Waarom niet? Terwijl ik in Berlijn zat, boekten we onze trip naar Schotland. Let wel, in deze periode woonden we niet samen. Ik woonde twee kilometer verderop, had mijn eigen plek.

Natuurlijk kom ik nog uitgebreid terug op deze break. Hoe dan ook, we moeten door. Edinburgh, februari 2024.

Voor mij was het spannend. Wat wilde ik uit deze trip halen? Vriendschap? Vertier? Misschien wel meer. Binnen 24 uur was het duidelijk: dit was met stip de beste beslissing van de afgelopen tijd.

Wat een weelde daar. Goed eten, de mooiste bezienswaardigheden, leuke winkels en vooral: veel gelachen. Vijf dagen vlogen voorbij. Ik heb geen moment stilgestaan bij mezelf, alles was in het teken van haar. En wat ik ervoor terugkreeg, was ook niet mis: een (voorschot op) een band waarin ego eigenlijk geen plek had.

Heerlijk. Wat een verademing. De last van je ego op de voorgrond plaatsen is vermoeiend—dat waren we allebei wel met elkaar eens. Een soort openbaring. Wanneer we allebei ons ego dimden, kwam er iets anders voor in de plaats: liefde.

Wat een levensles hadden we meegenomen uit Schotland.

De eerste dag terug in Rotterdam bezochten we samen de brocantemarkt in de Laurenskerk. Een tweede test natuurlijk. Want hoe zou het zijn wanneer we weer thuis waren? Nou, ik kan je vertellen: super! Dit was het begin van een relatie met een stuk minder ego. Niet alleen tussen ons, trouwens, maar ook voor mij persoonlijk. Ik wist wat ik écht wilde: bij haar zijn.

En weer samen… Fuck. Hoe ga ik dit aanpakken? Ik was de aanstichter van de break (alweer). Er zat niks anders op: kop naar beneden, eerlijk zijn en geen plek maken voor ego.

Twee tripjes verder—Málaga (meh) & Berlijn (yay)—was het zover. In de zomer kozen we weer voor elkaar. Niet uit noodzaak… Of misschien toch wel. Het was noodzakelijk om weer samen te komen.

En zo werd de mist van mijn eigen grootheidswaan langzaam dunner. Niet door ertegenin te vechten, maar door het simpelweg los te laten. Schotland gaf ons een glimp van wat er mogelijk was zonder ego op de voorgrond. Terug in Rotterdam werd dat gevoel bevestigd. Geen wedstrijd, geen trots, alleen wij.

De zomer bracht ons officieel terug bij elkaar. Niet omdat het moest, maar omdat het klopte. Omdat we wisten dat wat we samen hadden, waardevoller was dan alles wat ons ego ooit zou kunnen bevechten. Misschien is dat wel de echte les van de afgelopen jaren: liefde wint, als je bereid bent om jezelf een beetje te verliezen.