Vaderkunde.

Voor de liefste mama ❤

Wanneer er een disbalans tussen ons ontstaat, komt dat vaak doordat we even niet verbonden zijn. Allebei op ons eigen eiland. En wat voelen we ons beide dan onbegrepen. Maar zeggen wat je voelt, dat gaat niet altijd vanzelf. Ook al willen we het allebei.

Gisteren waren we beland op een plek waar we nog niet eerder zijn geweest binnen onze relatie. Ja, natuurlijk – je bent zwanger. Natuurlijk – je bent verloofd, allebei voor het eerst. Dus waren we stil. De hele dag zeiden we niets, en ik weet zeker dat we allebei met hetzelfde bezig waren in ons hoofd.

De afgelopen twee weken waren anders. Het begin van het tweede trimester was niet zoals ik online voorbij zag komen. Je bent nog steeds misselijk, en best vaak ook. En volgens mij begin ik het te begrijpen: die misselijkheid komt misschien ook van stress. Mijn ego zegt: Krijgt ze stress van míj? Nee toch? Ik doe toch alles voor jullie? Maar het kan ook door werk komen. Ik weet het niet. Waarom zegt ze niks? Ik zie dat er iets is, je lichaamstaal liegt niet.

Toen kwam Amsterdam voorbij. Even snel naar de plek waar we vaker wat drinken. En voor ik het wist was er absint en een heel goed gesprek. Echt een goed gesprek. Want jij stelde de vraag:

“Kan je LSD doen als je zwanger bent?”

Eh, wat? Mijn brein ontplofte. Maar de basis van onze toekomst kreeg richting. Niet met acid – rustig maar – maar met connectie, verbinding en voelen. Wauw. Die zag ik niet aankomen.

Fast forward naar vandaag.
Wakker worden. Mediteren. Weer slapen.
Ik word wakker. Je zegt: “I love you.”
Ik zeg: “I love you.”
Oké. Dit is fijn.

Maar mijn ego zegt meteen: Waarom praten we het niet uit? Want dit, en dat…
Nee. Deze keer niet. Eerst moeten we elkaar weer gaan zien en voelen. Aanhoren heeft nu geen prioriteit.

YouTube: baby womb meditation… eh, couple pregnancy yoga.

Dit voelt goed. Kunnen we samen doen ook. Gaat ze leuk vinden.

Like.

Even op haar kanaal kijken.

Abonneer.

Dat ging zo door voor twintig minuten, en toen kwam ik uit bij:

Lara Dutta.

WTF.

Alsof ik nog nooit een yogales had gehad. Of therapie.

In één klap was ik terug bij jou.
Dit is wat we nodig hebben.
Hier heb je het over: een Indiase moeder die zegt dat het goedkomt.

Het raakte me.
En ik miste je meteen, baby.

Maar jij bent er.
En ik, ik ben er ook.

Zin om deze nieuwe fase in te gaan? Ons eigen tweede “holistic trimester”?

Ik zal minder praten en meer vasthouden.

Ik hou van je.
En ik heb eindelijk iets leuks gevonden om te kijken.

Liefs,

Papa.