Vaderkunde.

Mijn buik is niet jouw small talk

Sinds ik zwanger ben, is er iets veranderd. Niet alleen in mij, maar blijkbaar ook in de buitenwereld. Mijn buik lijkt ineens een soort uitnodiging. Voor staren. Voor opmerkingen. Voor vragen waar ik niet om gevraagd heb.

“Hoe lang nog?”
“Zo, wat een buik joh!”
“Zijn het er twee??.”
“Zo, jij hoeft niet lang meer zeker”

Misschien klinkt het voor sommigen onschuldig. Een beetje small talk. Maar voor mij blijft het hangen. Zelfs als ik gewoon doorloop. Na de zoveelste keer denk je: dit gaat niet meer om een losse opmerking. Dit is een ding.

Wat me het meest stoort is hoe vanzelfsprekend het is. Alsof het normaal is dat mensen iets over je lichaam mogen zeggen zodra je zwanger bent. Terwijl… waarom eigenlijk?

Het past in iets groters, denk ik. Vrouwenlichamen worden al eeuwenlang gezien als iets waar iedereen iets van mag vinden. Te groot, te klein, te dit, te dat. Nooit van jezelf. Zwanger zijn maakt dat nog zichtbaarder. Je buik wordt ineens een soort vrijbrief voor commentaar. Of je dat nou wilt of niet.

En ook al zijn er zeker aardige opmerkingen, ik krijg ook zat vieze blikken en echt domme opmerkingen. En ja, die komen harder binnen dan een random “wat leuk, gefeliciteerd.” Het voelt soms alsof ik niet gewoon mezelf ben, maar een soort attractie. Een billboard waar iedereen zijn mening op mag projecteren.

Wat mensen vaak vergeten: het gaat niet alleen om wat ze zeggen. Het gaat ook om hoe ze kijken. Ik heb nog nooit zo duidelijk gevoeld dat mensen zo ongegeneerd staren. Niet een snelle blik, maar echt staren. Soms gewoon ronduit vies. En dan verbaast het mij ook nog dat het vaak andere vrouwen zijn die zo vies kijken.

En ja, mijn buik ís zichtbaar. Dat ontken ik niet. Maar zichtbaar betekent niet beschikbaar. Ik ben zeker trots op wat mijn lichaam doet, maar dat geeft niemand het recht om het als gespreksonderwerp te claimen.

Gelukkig heb ik Oseno. Hij staat er altijd. Hij support me, komt voor me op, en vooral: hij zorgt ervoor dat ik kan blijven lachen om dit soort dingen. Want laten we eerlijk zijn: als ik bij elke opmerking geïrriteerd zou worden, dan was ik nu allang uitgeput. Humor maakt het lichter. En samen lachen maakt het draaglijk.

We zijn een team. En in dit soort situaties merk je dat extra. Hij helpt me relativeren.

Toch blijf ik het bizar vinden: waarom voelen mensen de behoefte om iets te zeggen over iemands lichaam? Echt, ik snap dat mensen nieuwsgierig zijn, of enthousiast, of gewoon sociaal onhandig. Maar nieuwsgierigheid is geen excuus om een grens te overschrijden.

Denk eens andersom. Niemand loopt tegen een willekeurige man op straat te roepen: “Zo, jij hebt een dikke buik!” Toch? En tóch doen mensen dat bij zwangere vrouwen. Omdat het ineens “mag”.

Maar laten we eerlijk zijn: dat is gewoon een sociaal script dat nergens op slaat. Een patroon dat we blijkbaar normaal zijn gaan vinden. En het zegt veel over hoe we in de kern naar lichamen kijken: dat ze commentaar waard zijn. Dat we er wat van moeten vinden.

Onze comeback

En toen kwam dat ene moment. Na al die opmerkingen, na al die blikken. We liepen naar huis en precies op de valreep loopt er een man langs. Hij roept van een afstand:
“Zo, jij hebt een grote buik, dat zal niet lang meer duren!”

Normaal had ik misschien gezucht, mijn ogen gerold en gewoon doorgewandeld. Maar dit keer gebeurde er iets anders. Zonder dat we ook maar naar elkaar keken of iets hadden afgesproken, zeiden we allebei tegelijk:
“Die van jou ook!”

En we wezen naar zijn buik.

Het was droog, het was brutaal, het was ongefilterd. En het was DE comeback. We keken elkaar aan en moesten heel hard lachen.

Het mooie was niet eens dat die man er iets van leerde – waarschijnlijk niet. Het mooie was dat het ons moment was. Onze kleine comeback, ons gezamenlijke “fuck dit”. Een soort overwinning, al was het maar voor onszelf.

Wat dit me leert

Dat moment liet me zien dat humor en teamwork key zijn. Dat je niet alles zwaar hoeft te maken, maar dat je wél grenzen kunt stellen. Want hoe klein ook: zo’n comeback voelt als een stukje terrein terugpakken.

Zwanger zijn is kwetsbaar. Persoonlijk. En tegelijk is het iets waar de hele wereld een mening over lijkt te hebben. Juist daarom is het belangrijk om jezelf eraan te herinneren: dit is mijn lichaam. Ons verhaal. Niet van de buurvrouw. Niet van die random man op straat. Niet van de blikken die blijven hangen.

Voor andere ouders

Dus aan alle (aanstaande) ouders die dit herkennen:
– Je hóeft niet alles te pikken.
– Je mág gewoon zeggen dat iemand over een grens gaat.
– En soms is lachen de beste comeback die je kunt hebben.

Want ja, mijn buik is zichtbaar. Maar zichtbaar is niet hetzelfde als beschikbaar. Mijn zwangerschap is geen small talk. Geen ijsbreker. En Geen openbare attractie.