Vaderkunde.

Na 40 weken en 5 dagen kwam hij dan. Niet zoals gepland thuis, wel zoals gewenst: gezond en wel.

De geboorte van Zilver en de eerste momenten erna waren pittig, voor zowel moeder als baby.

Nu, drie weken later, ervaren we hoe wonderbaarlijk het menselijk lichaam en de geest kunnen zijn. Herstellen is een bijzonder proces.

Ik, als vader of toeschouwer van dit hele schouwspel, kan alleen maar ervoor zorgen dat iedereen oké is, althans, zo voelt het. Alsof dát mijn bijdrage is. Sinds de zwangerschap al. Zelf heb ik fysiek niet veel te verduren gehad, dus zorg je voor mentale steun.

Vanaf februari hebben we ons samen voorbereid op dit moment. Niet op een manier van: zo gaan we het stap voor stap doen straks, maar meer: zo gaan we met elkaar om vanaf nu.

Luisteren, samenvatten, doorvragen, mits er ruimte voor is. Vaak meer luisteren dan doorvragen, en meestal samenvatten in je eigen gedachten.

Maar de combinatie van slap kletsen en overleggen met elkaar begint een mooie trend te worden in huize Asikinde.

Anticiperen of reageren op situaties die we beide niet beheersen. Want, what the fuck, we hebben nu een kind samen.

Hoe dan? Ja, ik wéét wel hoe het is gebeurd, hehe, maar hoe nu verder?

Hoe werkt de overgang van man of jongen naar vader? Of ouder? Geen idee.

Vanaf het moment dat het hoofdje zichtbaar is, verandert er waarschijnlijk iets interns.

Wanneer je de oerkracht van een vrouw van heel dichtbij mag ervaren, kun je niets anders dan emotioneel worden. Vol trots heb ik gekeken naar hoe het moederinstinct geactiveerd werd, in samenspel met de persweeën. Wtf.

In dat moment veranderde alles om ons heen. De wereld voor ons bewoog in slow motion, maar ook op x2.

Een koortsdroom, noemt Paloma het. Haar lichaam ging op autopilot, maar zij als kapitein behield de rust, en vooral het vertrouwen in een goede uitkomst.

Vertrouwen in haarzelf, in het team van zusters in de kamer, in mij, en het vertrouwen dat de baby gezond zou zijn. Ze heeft gelijk gehad. Iedereen vervulde zijn of haar rol met verve.

Er stonden op een gegeven moment wel tien professionals in de kamer: vijf voor moeder, drie voor de baby en twee op stand-by.

En dan ineens, pats, boem, ben je vader. Ouder. Holy shit, het klinkt nog steeds vreemd soms.

Tuurlijk was er meteen een band met de kleine, maar het is toch wel even wennen.

Nu, drie weken na dat intense moment, landt het eindelijk. Ik ben nu echt vader. Holy shit.

Zilver doet het goed, en moeders maakt het goed. Iedereen herstelt voorspoedig.

Mentaal zijn we best oké, mag gezegd worden. Tuurlijk, gebroken nachten zorgen wel voor aanpassingen in het ritme.

Maar het ritme dat we nu aanhouden, zorgt ook weer voor houvast.

Nu het binnenshuis steeds meer vorm krijgt, merken we ook buitenshuis dat we niet meer tweemans zijn.

De dynamieken tussen familie en vrienden nemen ook andere vormen aan, ten goede, natuurlijk.

Steeds meer merken we dat we onderdeel zijn van een community. Of we nu willen of niet, nu al staan er mensen klaar om te helpen met Zilver.

We krijgen kaartjes, lieve berichten, onverwachte cadeaus.

De gesprekken die ik met vrienden heb, gaan over dezelfde onderwerpen als voorheen, toch voelt het anders voor mij.

Eerst was ik geen fan van ongevraagd advies, nu wil ik alle dad tips & tricks.

Opvallend genoeg gaan de meeste tips van de vaders over hoe je met je partner om moet gaan, en die relatie moet blijven onderhouden. Ik neem notes.

Voor nu is het vooral nog kijken naar de kleine.

Hij lijkt wat uiterlijk betreft nu het meest op zijn moeder, maar de ogen, die zijn op dit moment van mij. Donker, vrolijk en nieuwsgierig.

We gaan het allemaal meemaken.

Wat ik wel weet, is dat het vaderschap inderdaad een hele grote flex is.

En wat de kunde betreft, het aanwezig zijn is op dit moment alles wat telt, en die box kan ik met trots afvinken.