Aankomend weekend staat onze eerste date night zonder baby gepland. De oppas is geregeld. Volgens mij hadden we in week 1 postpartum al een reservering geplaatst bij een restaurant in Amsterdam. Het concert van Baxter Dury in Paradiso stond ook op de planning, maar natuurlijk was die al stijf uitverkocht (heeft iemand nog kaartjes over btw?). Geen stress, er is nog genoeg te doen in “Dammie”: een paar van onze favoriete winkels en cafeetjes waar we al een tijdje niet geweest zijn. Komt goed.
Aan de andere kant, en dan spreek ik voor zowel Paloma als voor mijzelf, willen we gewoon pitten. Gewoon 8 uur onafgebroken pitten. Want ja, de cliché’s zijn waar: de gebroken nachten zijn geen pretje. Ze zorgen er echt voor dat je overdag ánders functioneert. Dus… is een ouderwets nachtje doorhalen nog wel de vibe? Is het de moeite waard?
Doorhalen was een belangrijk onderdeel van onze relatie vóór de baby. Op die avonden (nachten) bespraken we moeilijke momenten of onderwerpen, blikten we terug of spraken we juist over de toekomst. We zijn elkaar ook in de nacht tegengekomen. Supergezellig altijd. En soms missen we de nacht ook echt.
En toch voelt het nu heel anders. Het gevoel dat we vijf weken geleden hadden (we écht uit moesten gaan ) is toch ietwat gedempt. Who are we? Een zondag uitbrakken met een baby lijkt nu opeens een stuk minder aantrekkelijk…
Over aantrekkelijk gesproken. Mijn zes weken jail time is donderdag voorbij, iykyk. Zes weken klinkt niet zo lang, maar als jij je super aangetrokken voelt tot je partner in haar nieuwe rol als moeder is het wél pittig. Wat blijkt? Mama heeft ook last van kriebels. Niet te weinig.
Ik kwam twee weken geleden thuis van werk en er staat een pak met een ruim aantal connies op tafel. Oké, boodschap begrepen hehe. De zin “Ik heb connies gehaald” klonk als een throwback naar een vorig leven ofzo. Maar niet dus.
Een andere zin die ik ook bijna een jaar niet gehoord had, was: “Ik ben ongesteld geworden.” (Ja, de PMS is ook terug.) Jezus, wat gaat dat snel allemaal. Je bent alweer klaar voor de volgende. De gynaecoloog stelde laatst nog de vraag: “Gaan jullie voor 2 in 2?” Dus twee kids binnen twee jaar. Noh! was toen ons antwoord. Nu kijken we elkaar soms aan van: mmm… who knows. Ik denk dat het een combinatie is van zes weken noenie jail en slecht slapen. Maakt ons een beetje delulu volgens mij.
Dus eerlijk gezegd weet ik niet wat we dit weekend gaan doen: slapen of biene biene. Waarschijnlijk allebei, met wat shoppen on the side en hier daar wat eten en drinken in de pauzes.
Nou, to be continued.
Vaderkunde. 
Plaats een reactie